نظام نگهداری و تعمیرات بهره ور فراگیر (TPM)، یکی از نگرشهایی است که بر اساس فرهنگ ژاپنی شکل یافته است. یکی از ارکان اصلی این نظام، به حد صفر رساندن خرابی هاست که از آن به zero breakdown و یا zero loss تعبیر می شود. البته "خرابی" مفهوم بسیار وسیعی دارد، ولی بطور قطع یکی از معانی اولیه آن همان از کار افتادگی تجهیزات و ماشین آلات است.
برای رسیدن به این هدف، چاره ای جز بکار بستن حرفه ای و اصولی سیستم نگهداری و تعمیرات بر اساس وضعیت (= نت اقتضایی، نت متکی بر شرایط فنی) در واحدهای صنعتی نیست. دقت کنید که برای این کار لزوماً ناچار از بکار گیری روشهای هزینه بر مراقبت وضعیت (CM) همچون لرزه نگاری، آنالیز روغن، گرمانگاری (ترمو ویژن) و ... نیستیم. آنچه در وهله اول در راستای پیاده سازی "نت بر اساس وضعیت" اهمیت دارد، باور متعهدانه به این رویکرد در تمامی سطوح پرسنل (اعم از تولید، نت، دفتر فنی، بازرسی فنی و ...) و به ويژه مدیران ارشد سازمان است. در این صورت فقط گردش روزانه مثلاً یک تکنسین تعمیرات یا مهندس تولید یا ... در سطح کارخانه می تواند دستاوردهای قابل توجهی در حوزه CM به دنبال داشته باشد. نظر شما چیست؟

لطفا در مورد روش TPM مطالب بيشتري روي اين بخش بگذاريد